Rozdział 14

Rozdział 14

*Louis* 

-Jak mogłaś? No powiedz!- wrzeszczałem.

 Otarła łzy i wbiła wzrok w podłogę.

-Louis, ja wiem, że zniszczyłam ci całe życie,

rozdzieliłam cię z miłością twojego życia, wiem to.

Czuję sie z tym podle.

Czuje wstręt do siebie.

Nie powinnam.

-Owszem, nie powinnaś.

-Wybacz mi.

-Nie ma mowy! Kocham Harrego!

Przez ciebie sie rozstaliśmy!

Wybiegłem do "mojego" pokoju i zatrzasnąłem drzwi.

Zacząłem sie pakować, ale nie miałem siły.

Głowa zaczęła mi ciążyć.

Nawet nie wiem, kiedy opadła na dywan.

***

Po przebudzeniu, Anny nie zastałem w domu.

Postanowiłem dokończyć pakowanie.

*Harry*

Tęsknię za Louisem, kocham go.

Kocham go z całego mojego serca.

Nie mogę jednak uwierzyć w to, co mi zrobił.

Jak on mógł?

Czy naprawdę ją kocha?

Pewnie tak...

No, oczywiście.

Znowu ja..

Zawsze pokrzywdzony jestem ja.

***

Usłyszałem ciche pukanie do drzwi.

Uchyliłem je lekko i spojrzałem na gościa.

O kurwa...Anna.

-Co ty tu robisz?!- warknęłem.

Dopiero teraz zauważyłem jej płacz.

-Musimy pogadać Harry, to pilne.

-Pilniejsze od rozpierdolenia mojego życia?

-Przepraszam!

-Za co ty mnie przepraszasz?

-Wtedy w ogrodzie...

-Nie kurwa, przestań, nie chcę tego słyszeć!

-Louis mnie odrzucił...

-Co??!

-Wyznałam mu milość, ale on kocha tylko ciebie!

 Pocałowałam go specjalnie, gdy zauważyłam, że nam się przyglądasz.

Próbował mnie odepchnąć.

Przepraszam!

Mieszka teraz u mnie, bo nie miał gdzie.

Jak zobaczyłam jaki smutny jest bez ciebie...

Uświadomiłam sobie, że to zaszło za daleko...

-No to wielkie kurwa brawa!

-Teraz staram się to naprawić, zrozum!

-Więc...

-TAK! On cię kocha! Musisz mu wybaczyć!

-Gdzie on teraz jest?

-Dam ci adres.

Zapisała na kartce i wyciągnęła ją w moją stronę.

Wyprosiłem dziewczynę z mieszkania i biegiem ruszyłem do drzwi, otworzyłem je i wybiegłem.

Po drodze kupiłem kwiaty.

Wkrótce dotarłem pod wskazany adres.

*Louis*

Usłyszałem natarczywe pukanie.

Otworzyłem drzwi i nie dowierzałem własnym oczom.

Przed domem stał Harry.

-Wybacz mi, Louis..- powiedział.

-Nie, to ty mi wybacz...

-Nie mam czego, znam prawdę.

Opowiedział mi o tym jak Anna przekonała go, żeby do mnie wrócił, a  ja powiedziałem mu o jej chorobie.

-Wybaczysz mi?- zapytał w końcu.

-Sam nie wiem..

-Ohh..-Posmutniał.

-Nie mogę uwierzyć w to, ze myślałeś, że ją pocałowałem.

-Przepraszam, byłem zaskoczony.

-Ja rozumiem, ale naprawdę, muszę to przemyśleć.

-Okay, zadzwoń, gdy podejmiesz decyzję.

-Jasne.

-Kocham cie Louis!

-Tak, wiem.

Widziałem jak odchodzi ze spuszczoną głową.

Zrobiło mi się go żal, ale naprawdę nie wiedziałem czy dam radę mu wybaczyć.

Polożyłem się na kanapie i włączyłem telewizję.

Nie leciało akurat nic ciekawego, więc miałem czas, aby pomyśleć o przyszłości.

Barkuje mi Harrego.

Mocno mi go brakuje.

Nie mogę bez niego żyć.

Nie ma sensu myśleć dłużej.

Nie zmienię decyzji.

Zbyt mocno go kocham.

Wystukałem w telefonie jego numer.

-Louis? Czy...już?- był zaskoczony.

-Tak.

-Oh, ale może kiedyś jeszcze zmienisz zdanie?

-Harry! Ja cię kocham i chcę z tobą być!

-Naprawdę?- nie dowierzał w moje słowa.

Rozmawialiśmy jeszcze chwilę, a potem postanowiliśmy, że Harry przyjedzie po mnie i moje rzeczy.