Rozdział 8

Rozdział 8

*Harry*

Obudziłem się w jakimś dziwnym miejscu.

Rozpoznałem szpital.

Ten sam, w którym zmarła moja mama.

Koło mojego białego łóżka zauważyłem człowieka siedzącego na krześle.

Był rozmazany.

-Harry?- odezwał się nieznajomy.

Otworzyłem szerzej oczy, a on się uśmiechnął.

Znałem ten uśmiech.

To Louis.

-Harry, wszystko dobrze?- zapytał.

Chciałem zapewnić go, że tak, ale wtedy przypomniał mi się powód mojego pobytu tutaj.

-Nic już nigdy nie będzie w porządku, Louis.

-Ja wiem, że tak ci się może teraz wydawać, mi też, ale wiem, że damy  radę.

W tej chwili poczułem się jak egoista.

Przecież on też to przeżywa.

I po raz pierwszy przeszło mi przez myśl to, że go kocham.

Szkoda, że nie mogę mu tak po prostu tego powiedzieć.

A może mogę?

Zaryzykuję.

-Louis?

-Tak?

-Czy..y..czy to prawda?

Zaśmiał się cichutko.

-Masz na myśli to, czy wolę chłopców?

-Yhm.. tak- odpowiedziałem niezręcznie

-Tak, to prawda.

-Aha.

-A ty?

*Louis*

Nie wiem, czemu o to zapytałem.

Nie powinienem.

Może to go do mnie zrazi?

-Ja uhm.. chyba też- odpowiedział po chwili.

W tym momencie moje serce napełniło się nadzieją.

-Ale to nie znaczy, że jesteś gorszy- od razu zacząłem go pocieszać.

-Ja wiem, tylko że ja..eh..posłuchaj ja..

Może to głupie, ale miałem nadzieję, że powie mi, że mnie kocha I wszystko będzie dobrze.

Nagle do sali weszła pielęgniarka.

-Dzień dobry! Przykro mi, ale jego stan nie pozwala na zbyt długie odwiedziny.

Pora na ciebie, możesz przyjść jutro.-odezwała się do mnie.

-Do zobaczenia Harry! Przyjadę jutro.

Wróciłem do ''naszego'' mieszkania.

Całe szczęście, że Harry dał mi klucz.

Mój dom zostawiłem już dawno.

***

Następnego ranka pobiegłem na autobus.

Chciałem jak najszybciej się przy nim znaleźć.

Gdy dojechałem do szpitala podeszłem do recepcji.

-Dzień Dobry! Gdzie leży Harold Styles?- zapytałem dziewczyny.

Zupełnie zapomniałem numeru sali.

-Ah, Harold Styles, tak? Poszukam w komputerze.

Minuty czekania zdawały się godzinami.

-Harold odszedł godzinę temu- powiedziała bez emocji.

Nogi się pode mną ugięły, kolory odpłynęły mi z twarzy.

Wpatrywałem się w recepcjonistkę nie dowierzając.

Harry zmarł?

-Oh, niech pan się uspokoi.- zaczęła.

-Jak mam być spokojny?- krzyknęłem.

Byłem na nią wściekły.

Mój ukochany nie żyje, a ona mnie uspokaja?

-Spokojnie, odszedł do domu. Przepraszam za nieporozumienie.

Natychmiast poczułem się lepiej.

-Uhm..tak. Widocznie się mineliśmy. Przepraszam.

-Nic nie szkodzi. Kocha go pan, prawda?

Znowu pobladłem. Skąd ona wie?

-Czy to widać?

-Kobieca intuicja- zaśmiała się.

-Ale czy pani nie powinna mnie teraz wyzywać od zboczeńców?

Uśmiechnęła się przyjaźnie.

-Są różni ludzie.- oznajmiła spokojnie.

- Tak, teraz to wiem. Ty jesteś w porządku.

-Dzięki! Leć do niego. Na razie.

------------------------------------

Okay mamy 8.

Ktoś odwiedzi Harrego w domu :)

Nie będzie to Louis.