Rozdzial 6

Rozdział 6

*Louis*

Obudziły mnie głośne krzyki Harrego.

Natychmiast pobiegłem, by sprawdzić co się stało.

Zobaczyłem go szlochającego w poduszkę.

Nie wiedziałem co robić.

Podbiegłem i objęłem go ramieniem.

Odwzajemnia uścisk i zaczął wycierać łzy.

Wyglądał jak małe, bezradne dziecko.

Zastanawiałem się czemu takiemu wspaniałemu człowiekowi jak on zdarza się tyle przykrych rzeczy.

-Cicho...spokojnie. Jestem tu. Już dobrze Harry.- powoli zacząłem go uspokajać.

Nie mam pojęcia co go tak bardzo skrzywdziło.

-Harry, co się stało? Wiesz, że możesz mi wszystko powiedzieć, prawda?- zapytałem, gdy był już spokojniejszy.

-Widzisz...ja... Też skrywam pewną historię.

Bałem się tego, co zaraz mogę usłyszeć.

-Jeśli nie chcesz, to wiesz, że nie musisz nic mi mówic- zapewniłem

Szczerze? 

Miałem nadzieję, że posłucha.

Nie wiem, czy wytrzymam słuchając o czymś, co go skrzywdziło.

-Powiem ci

*Harry*

Muszę mu to powiedzieć.

***

Opowiedziałem mu wszystko, całą historię.

-Na moje szczęście ojciec odszedł ponad rok temu.

Po prostu zniknął.

-Myślisz, że to przez wyrzuty sumienia?

-Sam nie wiem, boję się, że chodzi tu o coś innego.

Pierwszy raz powiedziałem to głośno.

Od samego początku byłem pewny, że nie odszedł ze wstydu przed tym co zrobił mi i mojej mamie.

Pewnie nigdy nie poznam prawdy.

-Pss...spokojnie. To tylko złudzenie.- Louis starał się mnie pocieszyć.

-Pewnie masz rację.

To dziwne, ale jego obecność bardzo mnie uspokajała.

-Hmm...Louis?- zacząłem niepewnie.

-Tak Harry?

-Tak sobie pomyślałem... Może mógłbyś zostać przy mnie aż zasnę?

-Oczywiście, jeśli ma ci to pomóc.

Nie wiem, jak to się stało, że istnieje ktoś tak dobry.

Może to przez jego przeszłość?

-Dziękuje

Uśmiechnął się i zmrużył oczy.

Dotarło do mnie, że jesteśmy do siebie bardzo podobni.

Oboje skryci i samotni.

Bez rodziców.

Oboje skrywamy tajemnicę.

Tajemnicę, którą znamy tylko my nawzajem.

Zasnęłem z obrazem tych pięknych oczu w myślach.

Następnego ranka....ugh.

Dryń, dryń...

Mój "ulubiony" dźwięk.

No tak, szkoła.

Zobaczyłem Louisa śpiącego na krześle.

-Louis!! Wstawaj!

Zobaczyłem jak powoli otwiera zaspane powieki.

-Louis, czemu tutaj spałeś?

Musiało być ci nie wygodnie.

-Nawet nie zauważyłem jak zasnęłem.

Zrobiło mi się go szkoda.

To przeze mnie tu został.

-Dobrze, ale teraz musimy już iść.

-Szkoła? Ugh...

-Niestety śpiąca królewno.

-Dobra, dobra.. Już wstaję.

Poszedłem ubrać mój codzienny strój.

Zawsze ubieram podobne ciuchy.

Wyszedłem z łazienki i od razu rzucił mi się w oczy przyjaciel.

Miał czarne, wytarte jeansy i koszulkę w biało- niebieskie paski.

Wyglądał uroczo.

-No to jak? Gotowy?- zapytałem.

-Jak najbardziej- odpowiedział.

Ja też. 

Nigdy nie szedłem do szkoły w lepszym nastroju.

To wszystko dzięki niemu.

----------------------------------------

-------------------------------------

Postanowilam wstawić juz dzisiaj.

-------------------------------------------

Czy ten dzień na pewno będzie udany?

Może w szkole nie wszystko będzie po ich myśli?

Wszystko w 7 rozdziale.

---------------------------------

Przeczytałeś? Skomentuj!