Rozdział 19

*Louis*

Obudziły mnie promienie słońca błądzące po mojej twarzy.

Przeciągnęłem się, ziewając szeroko.

Z radością odkryłem, że koło mnie leży mój chłopak.

Pochrapywał cicho, wtulając się w moją szyję, jednocześnie rozgrzewając mnie.

Pocałowałem go czule w czoło i przekręciłem się na drugi bok z zamiarem opuszczenia łóżka i zrobienia śniadania.

Nagle dotarł do mnie jego zachrypnięty, poranny głos.

-LouLou.. Zostań- mruknął

Złączyłem nasze usta w pocałunku i spojrzałem na jego perfekcyjną twarz.

-Miałem iść zrobić jedzenie, ale...wolę zostać tutaj, z tobą.

-Louis powiedz mi..-zaczął, a w oku zakręciła mu się łza

-Tak, kochanie?- ujął moją twarz w dłonie i złożył pocałunek na rozgrzanym policzku.

-Jak.. Jak to możliwe, że ktoś taki jak ja ma kogoś takiego jak ty?

-wiesz, że codziennie zadaję sobie to samo pytanie? Nie zasługuję na ciebie.

-Nieprawda! Jesteś najlepszym, co mi się w życiu przytrafiło.

Pocałowaliśmy się po raz kolejny tego dnia.

Po chwili czar prysł i pojawiły się wspomnienia wczorajszych wydarzeń.

Harry też chyba o tym pomyślał, bo zapytał:

-Lou, ale.. Co teraz?

Otarłem jego łzy i widząc smutną twarz momentalnie podjęłem decyzję.

-Wyprowadzimy się.. Co ty na to Hazz?

*Harry*

I co ja mam odpowiedzieć?

Niby jesteśmy razem, ale wspólne mieszkanie to już inny poziom.

Co ja mówię?!

Przecież my już mieszkamy razem.

A poza tym kochamy się z całego serca.

Nie mam żadnych zastrzeżeń.

Teraz mogę robić to, co chcę.

Spojrzałem na mojego chłopaka, upewniając się, czy propozycja jest aktualna.

Zetknąłem się z jego pytającym spojrzeniem.

Przepełnione było miłością i radością.

Poczułem jak łzy spływają po mojej twarzy, przez szyję, mocząc poduszkę.

Nie mógłbym być szczęśliwszy.

-Tak!

Objął mnie swoimi chydymi ramionami i przycisnął do siebie.

Wiedziałem, że tu jest moje miejsce.

Nasze ciała idealnie do siebie pasowały.

Jakby były dla siebie stworzone.

***

Po południu Louis zaczął szukać dla nas odpowiedniego mieszkania.

Miał pieniądze, a i mi nie brakowało oszczędności.

Rodzina nie utrzymywała z nim kontaktu, ale dbała o to, by miał jak żyć.

Dość szybko znaleźliśmy odpowiednią ofertę.

Domek był uroczy i niezbyt drogi, w sam raz.

Pozostało już tylko czekać do dnia wyprowadzki.

***

Obudziłem się bardzo podekscytowany.

Już dziś mieliśmy opuścić nasze miejsce zamieszkania i rozpocząć nowe życie.

Pocałowałem śpiącego jeszcze Louis'a i nie budząc go wyszedłem się ubrać.

Wybrałem czarne, obcisłe rurki, białą koszulkę i luźną, szarą bluzę.

Wróciłem, żeby obudzić ukochanego, ale on siedział już na kanapie, uśmiechając się szeroko.

***

Ciężarówka wywiozła nasze rzeczy, a my pojechaliśmy taksówką zaraz za nią.

Louis'owi trochę trudno było pożegnać się z domem, choć nie mieszkał w nim długo.

Mi nie sprawiło to problemu.

Nie byłem zbyt sentymentalny.

***

Rozpakowywaliśmy kolejne kartony z meblami.

W pewnym momencie zauważyłem jak mój chłopak łapie się za brzuch.

Chciałem zapytać co się dzieje, ale nie zdążyłem.

Osunął się bezwładnie na podłogę.

Mogłem zrobić tylko jedno.

***

Karetka przewiozła go do szpitala.

Gdy tylko mi pozwolili, poszedłem do niego na salę.

Leżał zupełnie pozbawiony sił.

Gdy mnie zobaczył, spuścił głowę.

-LouLou...Co jest?- pogłaskałem go po rozpalonych policzkach.

Spojrzał na mnie, a z oczu popłynęły mu łzy.

-Ha..Harry.. Ja nie powiedziałem c..ci wszystkiego.

_________________

Przepraszam, że nie wstawiłam wtedy, kiedy obiecałam, ale zaczęłam się dusić i miałam jechać na pogotowie.

Myślę, że rozumiecie.

A co do fanfiction...

Coraz bliżej końca..

Od kolejnego rozdziału będziemy wiedzieli, czego Louis nie powiedział Harremu.

Ogólnie teraz będzie dość ciekawie.

Najbardziej zaskakująca rzecz zdarzy się chyba w 28.

To co tam się wydarzy, to była taka spontaniczna decyzja i jestem ciekawa jak na to zareagujecie.

Podpowiem tylko, że Louis od początku ukrywał coś jeszcze.

Jeśli przeczytałeś, to skomentuj.