Rozdział 28

Rozdział 28

*Harry*

Zostały trzy dni...

Jednak tym razem nie było mi dane przywitać ukochanego pocałunkiem.

Zamiast tego obudził mnie krzyk zagłuszony płaczem.

Spojrzałem na mojego chłopaka i już wiedziałem.

Kończy nam się czas.

W pośpiechu zadzwoniłem po pogotowie i przekazałem im istotne informacje.

-Lou.. Dasz radę, wszystko będzie dobrze.- pocieszałem go.

Westchnął tylko i spojrzał w moje oczy.

Ból tak go zmęczył, że nie miał już sił na płacz i krzyki.

-Nie mów tak. Nie będzie dobrze.

Przecież wiesz co się dzieje.

Wiesz, że umieram.

Ze szlochem wpadłem w jego ramiona, zapominając o jego stanie.

Dopiero po cichym syknięciu chłopaka, uświadomiłem sobie swój błąd.

Karetka przyjechała pod dom chwilę później.

Wzięli na nosze nieprzytomnego już Louisa.

Pozwolili mi pojechać z nim.

Po drodze pytali o dokładniejsze dane.

Nie mogłem odpowiadać im spokojnie.

Dusiłem się łzami i kaszlałem.

Szybko dojechaliśmy do szpitala.

Mojego ukochanego przewieźli gdzieś na salę.

***

-Proszę pana..- ktoś odezwał się ledwie słyszalnie.

Zdałem sobie sprawę, że zasnęłem.

Nawet nie zauważyłem kiedy.

-Tak?- odpowiedziałem, przyglądając się doktorowi w białym fartuchu.

-Już z nim lepiej, ale będzie musiał tu zostać.. Do końca. A teraz prosi, żeby pan ho odwiedził.

-Dobrze, dziękuję.

Ruszyłem w kierunku wskazanym przez lekarza.

Przed uchyleniem drzwi zalała mnie fala niepokoju.

Znacie to uczucie, kiedy wiecie, że za chwilę coś się stanie?

Tak właśnie się czułem.

Nabrałem powietrza i po dłuższym czasie je wypuściłem.

Z niewiadomego powodu bałem się tego, co usłyszę.

Mina mojego męża tylko spotęgowała obawy.

-Harry... Usiądź.

Zrobiłem to o co prosił i czekałem na dalsze słowa.

-Powiem ci  teraz coś i proszę...

Niech to nie sprawi, że mnie znienawidzisz.

-Ja? Znienawidzić cię?!

-Proszę, nic nie mów. Poprostu posłuchaj.- przytaknęłem.

-Pamietasz Jessie?- ponowne kiwnięcie.

-Wiesz, że miała brata?- tym razem zaprzeczyłem.

- No więc tak, miała brata.

Jej brat cię nienawidził.

Nienawidził tego, że przez ciebie się zabiła.

Za wszelką cenę chciał się zemścić.

-Ale.. Skąd ty to...- zaczęłem, ale zrozumiałem jaka jest prawda- To ty.

Kiwnął głową, potwierdzając moje słowa.

-O mój boże! Ty...Ty mnie nie kochałeś! Nic się nie zmieniłeś, jesteś taki jak Anna!

-Nie, Harry..

Chciałem się zemścić.

Chciałem cię w sobie rozkochać i porzucić.

Tak było zanim cię poznałem.

Ale wtedy...

Już pierwszego dnia wiedziałem, że nie dam rady.

Ja szczerze się zakochałem.

-Jakieś jeszcze nowości?- warknęłem

-Nie, to już wszystko..- z oczu spływały mu łzy.

-Fantastycznie! Jaką mam pewnośc, że to prawda?!!

-Harry ja..

Nie mogłem tego słuchać.

-Nie! Skończ już kłamać, Louis! Ja muszę to przemyśleć!

Westchnął smutno, ale kiwnął głową.

Musiał zaakceptować i zrozumieć mój wybór.

-Kocham Cię, Hazz!- powiedział, a ja zignorowałem te słowa, nie wiedząc czy są szczere.

___________

Jeszcze tylko dwa rozdziały i epilog jejku nie mogę uwierzyć, że się nie poddałam.